Een aantal jaren geleden besloot ik om een website te maken. Dit in combinatie met het opzetten van mijn eigen praktijk. Ik heb zelfs mijn vrienden op Facebook laten meebeslissen over de huisstijl etc. Enthousiast ging ik met het maken van de website aan de slag. Echter nu, een aantal jaren geleden, is de website nog niet af. Ik heb er ook een tijdje niks aan gedaan. Deels gedwongen, deels omdat ik zo giga perfectionistisch ben dat ik het maar blijf uitstellen. 
Vorige week heb ik de ruwe versie van de website in zijn totaliteit verwijderd. Ik was er klaar mee. Dat voelde in eerste instantie als een bevrijding. Niet veel later ook als een ‘verlies’. Nu heb ik besloten om de draad weer op te gaan pakken. Ik ga de website niet online gooien als die af is maar doe deze direct online en ga er dan aan werken. Zo kan een ieder, die dat leuk vindt, meekijken en zien wat ik aan het doen ben.
Het wordt een website waarbij ik in eerste instantie blogs op ga vermelden en andere zaken. En gaandeweg ga ik de website ook inzetten voor werkgerelateerde zaken. 
Door dit te doen stap ik uit mijn comfortzone. Ik roep op deze manier mijn perfectionisme een halt toe. En zo bouw ik langzaam aan iets waar mijn passie ligt. 
Niets is perfect. Er zal altijd wel iets op aan te merken zijn. Op deze manier krijgen de mensen die mij volgen, die het leuk vinden wat ik doe, ook gewoon te zien wie ik ben en wat ik doe…GEWOON NIELS.