The day after, zo noemen ze het als er zich iets groots en indrukwekkends heeft plaatsgevonden. De dag na het uitbrengen van het rapport van commissie Joustra. Deze commissie heeft de feitelijke gang van zaken rondom interlandelijke adopties onderzocht en de rol en verantwoordelijkheid van de Nederlandse overheid daarbij. Het rapport van de commissie bevat aanbevelingen voor minister Dekker. 

Je kon er gisteren niet omheen. Op social media ging het goed los. En ook bij verschillende nieuwsprogramma’s kwamen mensen aan het woord die vanuit hun visie hun verhaal deden naar aanleiding van het rapport. Zelf ben ik ook benaderd om mijn verhaal te doen en ik heb bedankt. Vooral omdat ik het rapport op mijn gemak wil bestuderen. Pas dan kan ik een voor mij passende reactie geven. Gisteren was daar nog geen tijd voor. Daarentegen heb ik met verbazing de reacties van anderen gelezen. Het ging er soms respectloos aan toe. En ook lag na mijn gevoel de focus (weer) te veel bij de (aspirant) adoptieouders. 

Samen staan we sterk

Ondanks dat ik, na het lezen van het rapport, mijn vraagtekens heb, ben ik positief. In Nederland hebben wij inmiddels goed opgeleide adoptiecoaches die steun kunnen en mogen bieden aan hen die dit nodig hebben. Adoptiecoaches, die hun eigen proces hebben doorlopen en weten wat er speelt en nodig is om weer te kunnen ademen zodat het leven genomen kan worden zoals het is. Ik spreek bij deze hardop de wens uit dat bij het tot stand brengen van een landelijk expertisecentrum voor geadopteerden, er gebruik wordt gemaakt van de kennis en ervaring die er al is. Er zijn op dit moment al mensen, en organisaties, die nu al goede nazorg bieden aan geadopteerden en andere belanghebbenden. Ik heb het vaker gezegd, en ik zeg het nogmaals: “Samen staan we sterk”. Laten we het niet ieder voor zich willen oen maar elkaar op zoeken en kijken waar we elkaar kunnen versterken. ‘Als je snelt wilt gaan, reis alleen. Als je ver wilt gaan, reis dan samen.’