Ik ben een Afrikaanse man, en daar ben ik trots op.

Dat was de overtuiging die hoorde bij de opstelling die ik vorige week zaterdag heb mogen doen tijdens de jaarlijkse zomerretraite van AFC Nederland. Ik was niet eens van plan om een vraag in te brengen, het diende zich aan op het juiste moment.

Er daar staan je staan, te midden van de overige deelnemers; kwetsbaar, open en eerlijk. En het voelde zo ontzettend goed. Ik heb een heel groot deel van mijn leven niet geweten waar mijn oorsprong nu lag. Ja, dat ik voor een deel Nederlands bloed door mijn aderen heb stromen, wist ik al van jongs af aan. Dat ik ook Afrikaanse genen bezit, is iets van de laatste vijf jaar. 

Nigeria

Nigeria is het land waar de wortels van mijn vader van oorsprong liggen, en daarmee dus ook voor een deel de mijne. Toen ik daarachter kwam voelde ik mij euforisch. Ik vond het zelfs stoer om te zeggen dat mijn vader uit Nigeria komt. Dit gevoel verdween op den duur en maakte weer plaats voor een onstabiel en ietwat onzeker en onbestemd gevoel. Ik merkte op dat ik mij weer meer ging richten op het welzijn van de ander en niet die van mezelf. Ook mijn relaties met anderen verliep stroef, het stroomde niet lekker. Ik ben mij in de jaren die volgde weer meer gaan verdiepen in mijn adoptie, in mijn systeem. En nu, in 2021, heeft het Afrikaanse deel in mij, zich eindelijk geïntegreerd. En dat voelt geweldig. Ik merk dat mijn energie anders is. Dat de frequentie van mijn trillingen is veranderd. En dat ik veel helderder in het leven sta. Ik ben een Afrikaanse man en daar ben ik trots op. 

Emotioneel

De afgelopen week is best een emotionele week geweest. Jarenlang heb ik voor mijn gevoel moeten vechten voor mijn bestaansrecht. Daarbij legde ik de verantwoordelijkheid voor een groot deel bij anderen. Dit was mij door anderen aangedaan, ik kon er niks aan doen. Ik ben het slachtoffer. Ik ben gaan inzien dat dit niet de gehele waarheid betreft. Ja, mij is iets aangedaan, iets waar ik niet om heb gevraagd. Echter realiseer ik mij nu echt pas dat ik al die tijd de sleutel tot verandering, tot acceptatie, in handen had. En doordat mijn systeem het dan nu eindelijk heeft omarmd, zijn daar de tranen. Tranen van opluchting, tranen van verlies, en tranen van geluk. Dit is van mij, en dat neemt niemand mij meer af.